Strona główna Ciekawostki Przykład cenzurowanej dyskusji o holokauście – Tony Judt

Przykład cenzurowanej dyskusji o holokauście – Tony Judt

22

Przykład cenzurowanej dyskusji o holokauście – Tony Judt

Określenie używam żeby odnieść się do każdej zorganizowanej próby utrudniania wolnej wymiany idei, a nie wąskiego poczucia wykorzystywania w tym celu władzy rządowej. Autorzy opisują kilka przykładów takiej cenzury, i skupiam się na niektórych z nich.

POLSKA AUTOCENZURA: PEWNI WPŁYWOWI ŻYDZI MÓWIĄ POLAKOM “SKACZ!” / JEWS TELL POLES*, I POLACY PYTAJĄ “JAK WYSOKO?” I TO ROBIĄ

*Artykuł poniżej

Mearsheimer i Walt piszą: “Przemyśl co w październiku 2006 przydarzyło się Tony’emu Judt, historykowi z New York University, który jest Żydem, ale często krytykuje działania Izraela. Miał wygłosić wykład w polskim konsulacie w New York City, ‘Izraelskie lobby i polityka zagraniczna USA’. Wydarzenia nie sponsorował polski ; konsulat tylko wynajął swoje pomieszczenia Network 20/20, niezależnej grupie sponsorującej wykłady na szeroki wachlarz tematów. David Harris, dyrektor wykonawczy Amerykańskiego Komitetu Żydowskiego, dowiedział się o tym i skontaktował się z polskim konsulem generalnym. Później Harris wyjaśnił, że zadzwonił jako ‘przyjaciel Polski’, i powiedział, że wykład ‘miał być zupełnie wbrew duchowi polskiej polityki zagranicznej’.  Konsul generalny też dostał dwa zapytania od ADLl, i później rozmowy te nazwał ‘wywieraniem delikatnej presji… Jesteśmy dorośli i nasze IQ są na tyle wysokie by to zrozumieć’. Konsulat odwołał wykład Judta w ostatniej chwili, co doprowadziło grupę wybitnych amerykańskich intelektualistów do wystosowania listu otwartego krytykującego ten oczywisty wysiłek zduszenia swobodnej dyskusji. Judt też powiedział, że on i jego rodzina dostali groźby śmierci przy innych okazjach, zainspirowane jego wcześniejszą krytyką izraelskiej polityki”. (s. 185-186)

DYSKUSJA O “WSPÓŁUDZIALE W HOLOKAUŚCIE” JEST DOBRA, A DYSKUSJA O ŻYDOWSKICH ZBRODNIACH ZAKAZANA

Francuska ambasada w USA zaplanowała przyjęcie celebrujące publikację książki PERFIDIA / BAD FAITH autorstwa Carmen Callil, która skupiła się na francuskim urzędniku Vichy (Louis Darquier), który wysyłał francuskich Żydów na śmierć do . Do tej pory dobrze. Ale została ocenzurowana za zakazane treści, jak nazwali autorzy, “Mimo że jest namiętnym i poruszającym aktem oskarżenia Francuzów o współudział w holokauście, ambasada rzekomo otrzymała skargi o krótkim fragmencie  w przypisie Callil: ‘Kiedy tropiłam Louisa Darquiera, cierpiałam z powodu tego, że żył tak blisko bezsilnego terroru Żydów we Francji i patrzył na to co Żydzi Izraela robili narodowi palestyńskiemu’. Ambasada francuska uległa naciskom, i stwierdziła, że ‘nie może potwierdzić osobistej opinii autora wyrażonej w dopisku książki’ i odwołała przyjęcie” /authors, “Although the book is a passionate and moving indictment of French complicity in the Holocaust, the embassy reportedly received complaints about a brief passage in Callil’s postcript: ‘What caused me anguish, as I tracked down Louis Darquier, was to live so closely to the helpless terror of the Jews in France, and to see what the Jews of Israel were passing on to the Palestinian people.’ Bowing to the pressure, the French embassy said that ‘it could not endorse a personal opinion of the author expressed in the postscript of the book’ and canceled the reception.” (s. 186). Punkt za kontrolę myśli. Najwyraźniej “pogodzenie się z przeszłością” jest dobre dla jednych, ale nie dla innych ludzi.

PEDAGOGIKA WSTYDU (NAME AND SHAME): DLACZEGO ZA HOLOKAUST OBWINIA SIĘ CHRZEŚCIJAŃSTWO ZAMIAST STRONĘ WINNĄ – NIEMCÓW

Przez większość czasu nie jest potrzebna by zachować kontrolę nad debatą o holokauście: Autocenzura narzucona przez taktykę pedagogiki wstydu, i inne okopane formy poprawności politycznej, zwykle wystarczają. Apropos tego, Stephen Steinlight, były dyrektor ds. krajowych amerykańsko-żydowskich, w sprawie podwójnej lojalności amerykańskich Żydów jednocześnie poparł Izrael i USA, w poniższym pouczającym komentarzu mówi o znaczeniu utrzymywania poczucia winy nie-Niemców za holokaust: “Nie mniej trudnym jest balansowanie między lojalnością grupową a szerszym poczuciem przynależności do Ameryki.  To że Ameryka w większości tolerowała tę podwójną lojalność – podejrzewam, mamy darmową przepustkę, W WIĘKSZOŚCI PRZECIWKO CHRZEŚCIJAŃSKIEJ WINIE ZWIĄZANEJ Z HOLOKAUSTEM – czyni to nie mniej rzeczywistością”. (s. 149, podkreślenie dodane)

Ale jest dużo, dużo więcej do zyskania, obwiniając chrześcijaństwo za holokaust, niż tylko rozpraszanie wszelkich pytań dotyczących podwójnej lojalności Żydów w USA! Kiedy to piszę (2019), media podejmują wielką próbę obwinienia Polaków i polski katolicyzm za mistyczny tzw. polski udział w holokauście. To jest po dekadach propagandy wiążącej polski katolicyzm i chrześcijaństwo ogólnie, z zorganizowanym przez Niemców holokaustem.

CENZUROWANIE AUTORÓW JOHNA J. MEARSHEIMERA I STEPHENA M. WALTA

Autorzy opisują własne doświadczenia po tym kiedy zaproszono ich z wykładami na U. S. Naval College corocznym Current Strategy Forum, “Po publikacji naszego oryginalnego artykułu Izraelskie lobby /The Israeli Lobby, w marcu 2006, szef War College dostał telefony od kilku członków Kongresu, którzy kwestionowali czy właściwe było zaproszenie nas z wykładami na konferencję. Trzeba przyznać na plus, że nie podjął żadnych działań w odpowiedzi na te wezwania i pojawiliśmy się bez incydentów. Późniejsze zaproszenie Walta do wygłoszenia przemówienia w serii wykładów na Uniwersity of Montana sprowokowało również gorące donosy ze strony kilku członków wydziału, którzy rozpoczęli przedłużającą się, ale nieudaną kampanię mającą na celu usunięcie ze stanowiska koordynatora serii wykładów”. (s. 184)

CENZUROWANIE / CENSORSHIP OF NORMAN GARY FINKELSTEIN*

Autorzy opisują wysiłki takich jak ADL i Alan Dershowitz, by próbować zapobiec publikacji kilku wymienionych książek Normana G. Finkelsteina. (s. 184)

*W dalszej części / poniżej

CENZUROWANIE PALESTYŃSKO-AMERYKAŃSKIEGO HISTORYKA RASHIDA KHALIDI

Autorzy Mearsheimer i Walt pokazują, że “Kampania powstrzymania Amerykanów od czytania czy słuchania krytycznych opinii o Izraelu występuje nawet na poziomie szkół średnich. Np. w lutym 2005, NEW YORK SUN poinformował, że Khalidi z Columbia uczestniczył w programie wykładów dla nauczycieli szkół średnich sponsorowanym przez New York City’s Department of Education. SUN wraz z niektórymi lokalnymi politykami natychmiast zadziałali żeby go zwolnić… Joel Klein, szef Departmentu Edukacji wykreślił go z programu następnego dnia…” (s. 184-185). Gdyby historyk Rashid Khalidi krytykował Polskę zgodnie ze standardową narracją o holokauście, zrobiono by go bohaterem!

https://www.jewsandpolesdatabase.org/2019/11/04/censored-holocaust-discourse-examples-mearsheimer/

Pomniejszanie winy Niemców. Polacy kozłami ofiarnymi. Segev

German Guilt Diffusion Endorsed by Jews. Poles Now Serve as Scapegoats. Segev

Siódmy milion: Izraelczycy i holokaust / The Seventh Million: The Israelis and the , Tom Segev, Haim Watzman (tłumaczenie), 2000

Jawne żydowskie poparcie przeniesienia winy za holokaust z Niemców na Polaków / pen Jewish Support for Shifting Blame Away From Germans and Onto Poles. Prawdziwa współpraca Żydów z nazistami / Jewish-Nazi Collaboration Real

Ta skupia się na Izraelu przed powstaniem go jako kraj do początku lat 1990. Jewish-Nazi Collaboration

Przykład cenzurowanej dyskusji o holokauście – Tony Judt

OTWARTE POPARCIE DLA POLONOFOBICZNEGO POMNIEJSZANIA NIEMIECKIEJ WINY / GERMAN GUILT DIFFUSION OPENLY ADVOCATED!

W tej książce powszechne poglądy polonofobiczne kontrastują z niektórymi rozsądnymi, łącznie z tymi odnoszącymi się do tematu ofiar . Segev pisze: “Teveth zaatakował Polaków za ukrywanie przed odwiedzającymi tego, że większość zamordowanych tam była Żydami… Shalmi Barmor próbował tłumaczyć studentom, że Polacy nie byli winni mordu Żydów. Faktycznie Polacy czuli, że zostali pokonani w wojnie – zamienili podbój nazistowski na sowiecką okupację. Antysemityzmu w Polsce nie powinno się ignorować, Barmor powiedział studentom, ale podkreślił, że Polacy masowy mord Żydów uważali za część i polskiej tradycji narodowej. Studenci spierali się z nim. ‘KTOŚ W KOŃCU MUSI BYĆ WINIEN HOLOKAUSTU’, jeden z nich powiedział. ‘MUSIMY KOGOŚ NIENAWIDZIĆ, I MY JUŻ POGODZILIŚMY SIĘ Z NIEMCAMI'”. (s. 491-492, podkreślenie dodane) Bezcenne.

WSPÓŁPRACA ŻYDOWSKA-NAZISTOWSKA DALEKO PRZEKRICZYŁA WYBÓR BEZ WYBORU / JEWISH-NAZI COLLABORATION WENT FAR BEYOND CHOICELESS CHOICES

Segev tak opisuje “żydowską bierność”: “Yitzhak Gruenbaum powiedział, kiedy holokaust osiągnął swój szczyt, że to iż Żydzi w Polsce ‘nie znaleźli w swoich duszach odwagi’ do samoobrony, wypełniało go poczuciem ‘kłującego upokorzenia'”. (s. 109) Segev omawia też Judenrat, i skupia się ostro na żydowskich kolaborantach: “Kapo mieli władzę nakładania kar; wielu było znanych z okrucieństwa” / Jewish collaborators: “The kapos had authority to impose punishments; many were notorious for their cruelty.’ (s. 259).

OBWINIANIE “POLSKIEGO MILCZENIA” CZY OBWINIANIE MILCZENIA SYJONISTÓW?

Książka Segeva rzuca światło na reakcję świata na początkowe informacje o holokauście. David Engel skrytykował polski na uchodźstwie za rzekomo powolne i powściągliwe publikowanie informacji o zagładzie polskich Żydów, a później robienie tego tylko w kontekście innych wydarzeń wojennych (wszystko  z powodu ukrytych motywów). Dlatego warto zauważyć, że podobne oskarżenia można było postawić wtedy żydowskim źródłom w Palestynie. Jak pisze Segev: “Gazety na ogół publikowały takie żydowskie historie obok głównych doniesień z frontów wojennych, jakby były one tylko lokalnym spojrzeniem na prawdziwy dramat. Z zawodowego punktu widzenia, gazety przegapiły jedną z największych historii stulecia”. (s. 73) I “… rewizjoniści zarzucali, że przywództwo Maipei miesiące wcześniej wiedziało o zagładzie Żydów, i celowo ukrywali to przed ludnością. Ich  milczenie miało ukryć ich własne fiasko, twierdzili rewizjoniści…” (s. 78-79)

ŻADNA WYJĄTKOWOŚĆ HOLOKAUSTU: NIEKONIECZNIE KAŻDY ŻYD ZMARŁ

Segev omawia wysiłki uwolnienia Żydów z rządzonej przez nazistów Europy, w tym niespełniony Plan Europy (s. 91) i propozycję ciężarówki-za-krew (s. 93); jak i udane porozumienie Kastner-Eichmann, zgodnie z którym wyzwolono 1.685 Żydów (s. 265) udających się do Szwajcarii. Opierając się na Document D. I 5753, przechowywany w Bundesarchiv Koblenz (s. 534), Segev komentuje: “I pomysł przehandlowania Żydów za okup nie była, najwyraźniej, obca dla samego Adolfa Hitlera. Memorandum Heinricha Himmlera z 10.12.1942 stwierdza, że Hitler godził się na takie wymiany pod warunkiem, że przyniosą Niemcom duże ilości obcej waluty”. (s. 96)

Potencjalne i faktyczne uwolnienie Żydów przez nazistów zaprzecza opinii o wyjątkowości holokaustu / Jews by Nazis contradicts the claim of Holocaust uniqueness, co zakłada, że w przeciwieństwie do sytuacji nie-Żydów, zabicie KAŻDEGO Żyda było celem nazistów, i dalej, że był to najważniejszy cel nazistów. W tym samym duchu wymienia się felietonistę Boaza Evrona, jako odrzucającego twierdzenie, że zagłada Żydów była wyjątkową zbrodnią nazistowską. (s. 402) Cytuje nie-żydowskie ofiary nazistów, i to, że Niemcy zamierzali w końcu eksterminować inne narody poza Żydami.

ŻYDOKOMUNA: NIE TYLKO REALNA, ALE ZAGROŻENIE DLA IZRAELA

Niektórzy autorzy (np. Jan T. Gross) chcieliby byśmy wierzyli, że Żydokomuna (żydowski komunizm) była czymś między wyimaginowanym i nieważnym. Takie zdecydowanie nie było nastawienie wczesnych liderów izraelskich: “W ten sposób Joint Distribution Committee był nieustannie atakowany przez syjonistyczną władzę wykonawczą za pomoc Żydom w budowaniu nowego życia w Europie. ‘Czuję niebezpieczeństwo zjednoczenia komunistycznego robactwa z Jointem’ – powiedział Ben Gurion. Żydowskich komunistów z Europy wschodniej nazwał “mętami judaizmu”. (s. 129)

W tej książce powszechne poglądy polonofobiczne kontrastują z niektórymi rozsądnymi, w tym związanymi z tematem ofiar Auschwitz. Segev pisze: “Teveth zaatakował Polaków za ukrywanie przed odwiedzającymi Auschwitz tego, że większość zamordowanych tam była Żydami… Shalmi Barmor próbował tłumaczyć studentom, że Polacy nie byli winni mordu Żydów. Faktycznie Polacy czuli, że zostali pokonani w wojnie – zamienili podbój nazistowski na sowiecką okupację”. (s. 491-492)

KONTROWERSJA WOKÓŁ KLASZTORU KARMELITANEK W AUSCHWITZ

Okazuje się, że kontrowersja w kwestii klasztoru Karmelitanek była częściowo podsycana staroświecką polityką: “Riegner powiedział, że Auschwitz to nie tylko narodowy pomnik należący do narodu żydowskiego, którego nikt inny nie powinien przejmować; był to również ważny atut polityczny. Służyło to, m. in., wysiłkom dyplomatycznym zarówno Światowego Kongresu Żydów, jak i Izraela”. (s. 474)

Inaczej  mówiąc, monopol holokaustyczny był kluczowy. I polscy liderzy ustąpili.

https://www.jewsandpolesdatabase.org/2019/11/04/german-guilt-diffusion-jews-endorse-segev/

Jan T Gross i przemysł holokaustu: cenzurowanie badacza Normana Finkelsteina

Jan T. Gross and the Holocaust Industry: Censored Scholar Norman Finkelstein

Przykład cenzurowanej dyskusji o holokauście – Tony Judt

To przekracza bezczelność / Beyond Chutzpah, Norman G. Finkelstein, 2005

O nadużywaniu antysemityzmu i historii

Potępione przemysł i supremacja holokaustu

W tej książce Finkelstein omawia rzeź sprzed wielu dekad arabskich cywilów w Deir Yassin / Arab civilians by Israelis at Deir Yassin jak i większe, mniej znane izraelskie rzezie arabskich cywilów w początkowych czasach państwa Izrael (Lydda – 250 ofiar; Ad Dawayima – “setki”; s. 263).

 

ANTYSEMITYZM! BROŃ DO UCISZANIA

Czy antysemityzm jest poręcznym narzędziem? Finkelstein co jakiś czas twierdzi, że oskarżenia o antysemityzm często stosowano dla uciszenia ważnej krytyki  Żydów / criticisms of Jews ogólnie i izraelskiej polityki w szczególności. Oskarżenia te krążą wokół niewypowiedzianej przesłanki, że Żydzi nie mogą zrobić nic złego (np. “Dogmat o przemyśle holokaustu a priori odrzuca tę hipotezę: niechęć do Żydów nigdy nie może wypływać z krzywd popełnianych przez Żydów”. (s. 78)) I dalej: “Wątpliwe jest nawet, czy zgodzenie się ze stwierdzeniem “Żydzi mają zbyt duży wpływ na świat” dowodzi, jak twierdzi raport, antysemityzmu… – bardziej niż godzenie się ze stwierdzeniem “Biali ludzie mają zbyt duży wpływ na świat” lub  “Mężczyźni mają zbyt duży wpływ na świat”, co dowodzi odpowiednio rasistowskiego albo seksistowskiego nastawienia”. (s. 75) Finkelstein odrzuca opinię Abrahama Foxmana (że rzekomo kontrolowany przez Żydów przemysł filmowy, w niewytłumaczalny sposób, rzadko działa w imieniu Żydów) następującą odpowiedzią: “Czy dlatego Hollywood wyprodukował zaledwie 175 filmów o nazistowskim holokauście od 1989?” (s. 83)

MOCNO ODRZUCONA SUPREMACJA HOLOKAUSTU

Finkelstein kwestionuje standardowe narracje o holokauście. Znowu potwierdza swoje odrzucenie pojęcia, że holokaust był “osobliwy, powszechny i wyjątkowy” w porównaniu z “wyjątkowością i powszechnością marksizmu-leninizmu” (s. 49), i odrzuca je tak: “Poza swoim odrażającym szowinizmem, ta pusta intelektualnie doktryna wyjątkowości służy pożytecznej ideologicznej funkcji pozwalającej Izraelowi ubiegać się o wyjątkową dyspensę moralną: jeśli żydowskie cierpienie było wyjątkowe, to Izraela nie powinny obowiązywać normalne standardy moralne”. (s. 62)

Dalej pisze: “[Jest]… ankieta ADL z UE pokazująca, że prawie połowa respondentów zgodziła się z opinią ‘Żydzi nadal za dużo mówią o holokauście’. Faktycznie, dziwi to, że odsetek Europejczyków odrzucających szowinistyczne zaklęcie i polityczną instrumentalizację holokaustu nie jest dużo większy”. (s. 74)

Finkelstein potwierdza, że jego opinii o przemyśle holokaustu nigdy nie obalono / Holocaust Industry have never been refuted, przynajmniej na piśmie (s. 67), i cytuje popierające go  twierdzenia Raula Hilberga. Finkelstein powtarza swoje zjadliwe potępienie samego przemysłu holokaustu / Finkelstein then repeats his scathing denunciations of the Holocaust Industry: “Pod przykrywką  żądania ‘holokaustycznych odszkodowań’, amerykańskie organizacje żydowskie i jednostki na wszystkich szczeblach rządu i we wszystkich sektorach amerykańskiego społeczeństwa weszły w spisek – to jest odpowiednie słowo – szantażowania Europy.  To z powodu ‘żydowskich pieniędzy’ administracja Clintona przystąpiła do tej operacji wstrzą-sowej, zapewniając – nawet ze szkodą dla interesów narodowych USA – kluczowe wsparcie w każdym momencie”. (s. 82-83) “I tak jak administracja Clintona promowała oszustwo holokaustycznych odszkodowań by zdobyć żydowskie pieniądze i żydowskie głosy, tak administracja Busha niewątpliwie wspierała nowe oszustwo antysemityzmu, mając na uwadze te same kalkulacje”. (s. 61)

W książce Finkelstein używa mocnych słów wobec pewnych jednostek. Wielokrotnie oskarża Alana Dershowitza wypowiadającego fałszywe oświadczenia w imieniu Izraela, i nawiązuje do  Elie Wiesela jako części “antysemickiego cyrku w ONZ” (s. 62). Oskarża ADL o szkalowanie go nazywając go “znany kłamca holokaustyczny”. (s. 73) Oskarża Abrahama Foxmana z ADL próbującego cenzurować jego książkę za krytykę Daniela Goldhagena (s. 55), którego Finkelstein nazwał “guru przemysłu holokaustycznego”. (s. 79) Na koniec, Finkelstein uważa, że pewni wybitni Żydzi faktycznie zachowywali się zgodnie z najgorszymi antysemickimi karykaturami Żydów: “Ale skoro Żydzi odgrywają żydowski stereotyp, to po prostu nie  oznacza tego, że nie mogą popełniać stereotypowego czynu. Czy nie mogą popełnić nikczemnego czynu, nawet jeśli jest to zgodne z żydowskim stereotypem?… Czy ludzie jak Abraham Foxman, Edgar Bronfman i rabin Israel Singer wolno, bo przypominają stereotypy prosto z Der Sturmer?” (s. 83)

PUPILEK MEDIÓW JAN T. GROSS I PRZEMYSŁ HOLOKAUSTU

Jan T. Gross został bardzo doceniony przez media za książki, w których zarzuca, że powojenni Polacy chcieli pozbyć się wszystkich pozostałych Żydów z powodu winy za przejmowanie pożydowskich nieruchomości / Poles were anxious to rid themselves of all remaining Jews out of guilt over the acquisitions of post-Jewish properties. Finkelstein pokazuje jak bardzo liche książki (które Finkelstein porównuje z najnowszymi publikacjami Towarzystwa Płaskiej Ziemi / Flat Earth Society) mogą nawet stać się krajowymi bestsellerami na skutek przychylnych artykułów w mediach. (s. 17) Choć nie wymienia Grossa, Finkelstein demaskuje absurd dziwacznych argumentów, które Jan T. Gross niedawno wskrzesił i umieścił w polonofobicznym kontekście: “Nie tylko Niemcy, ale wszyscy Europejczycy, zdaniem Rosenbauma, byli chętnymi zabójcami Hitlera… Narzucając Żydom odrębne , Europejczycy spiskowali, by ‘wyrzucić ocalałych Żydów – przypomnienie europejskiego wstydu – z kontynentu, i pozostawić Europejczykom posiadanie majątku skradzionego Żydom podczas wojny’… Przed pojawieniem się Rosenbauma, kto mógłby przypuszczać, że głównym powodem za utworzeniem Izraela nie byli Żydzi tęskniący za ojczyzną, a Europejczycy tęskniący za wyrzuceniem ich by zachować skradzione majątki?” (s. 43)

https://www.jewsandpolesdatabase.org/2019/11/04/censored-scholar-norman-finkelstein/

Komentarze

Jak oceniasz ten artykuł ?